Alle Dijken Zijn Gedicht – Cabaret Pepijn – letras

Achter de duinen, daar ligt het strandMaar achter de duinen, aan de andere kantDe Randstad, het land waarin wij levenEen plastiek van steen en glasMet af en toe wat meters grasDie ons een verknipte indruk gevenVan het wijdse landDat Lodewijk van Dijsel heeft bezongenToen de ruimte er nog wasMaar nu is dat land, van Amsterdam tot Krimpen aan den IJsselRuimtelijk geordend, tot en met die meters grasEn het liedje dat er klinkt in onze dagenDat is het liedje van verlangen, dat is het liedje van verlangenDat is het liedje van verlangenVan verlangen, ja, maar naar watWant alle dijken zijn gedicht en alle dichters kunnen etenEn iedereen heeft boter bij de visAlle fondsen zijn gesticht en niemand wordt vergetenDie armlastig of behoeftig isEn in de winkels ligt het mooi heel hoog opgetastEn de spullen barsten bij ons thuis uit de koel- en de kelder- en dekeukenkastEn de dames zijn prachtig gekapt en gekniptEn d’r wordt voor de heren behoorlijk gestriptEn hoe waaien de wimpels al heen en al weerDus m’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerM’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerM’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerTsja, eens kijken wat ik nog meer wilIk wil nog een zilveren oesterkrakerHeb je d’r dan geen, heb je d’r dan geenJawel, maar ik wil ‘m nog beter rakenDan koop je d’r toch een, dan koop je d’r toch eenIk wil een banaan-gele cabrioletHeb je d’r dan geen, heb je d’r dan geenJawel, maar die vloekt bij m’n picknicksetNou, dan koop je d’r toch een, dan koop je d’r toch eenIk een volautomatische truienbreierIk een volautomatische uiensnijerEn een bar in m’n huis en een barbecueEn ik wil voor nieuwe schoenen naar Rome toeAch, het komt in het kort eigenlijk hier op neerIk wil het liefste, m’n liefje, van alles meerHet liefste, m’n liefje, van alles meerHet liefste, m’n liefje, van alles meerMeer, meer, meer, meer, meerTja, maar nu we toch hier staan, mag ik u eens wat vragenHebt u dat ook, ja hoe moet ik dat zeggen, zo’n onbestemd gevoel vanonbehagenOnbehagen, onbehagenJa, onbehagen, jaAch nee, je hebt wel eens een darmkoliekJa, of je hebt een overspannen maagOf je zit wel eens in een zenuwkliniekOf je bloeddruk die is wat te laagMeer onbehagen? Nee, nooit geen onbehagenGeen van beiden ooit onbehagenNee, geen last van hoorAch nee, bij nader inzien is er ook eigenlijk geen enkele reden voorWelneeWant alle dijken zijn gedicht en alle muren zijn behangenEn het indirekte licht schijnt overalAlle rotten staan gericht en alle ratten zijn gevangenEn de plastic bloemen bloeien in het dalEn in de winkels ligt het mooi heel hoog opgetastEn de spullen barsten bij ons thuis uit de koel- en de kelder- en dekeukenkastEn de dames zijn prachtig geknipt en gekaptEn d’r wordt voor de heren behoorlijk getaptWant het bier is zo best als het recht op en neerDus m’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerM’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerM’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerTsja mevrouw. Wat die meneer daarnet zei over dat gevoel van onbehagen. Ikgeloof toch dat ik dat net zo heb als hijO ja? Ach dominee, deze meneer hier heeft zo’n last van ‘t onbestemdgevoel van onbehagen. Zoudt u misschien zo vriendelijk willen zijn omMaar natuurlijk, met alle soorten van genoegen. Kijk de mens heeft vannature een gevoel waarbij je zegt: tsja, wat is dit? Wat zou dit wezen?Wat moet ik daarmee aan? Waar moet ik daarmee heen? Ach, ‘t is vruchteloosdit gevoel te willen achterhalen. Te willen grijpen. Te willen vatten ofomsluiten. In die menselijke omvolkomenheid. Dat moeten wij overlaten. Datmoeten wij overlaten. Dat moeten wij overlatenU moet het overlatenTja, tja, ja ja, ik moet het overlaten jaMaar toch begrijp ik wat u bedoelt hoor, want ik kan soms ook zo intensverlangen naarDe stilte zeker, en zoJa, en naar waarachtige vriendschap en zoEn tijd voor u zelf, en zoEn naar een tomaat die niet bespoten isEn een biefstuk die niet kunstmatig gekleurd is, en zoNou mevrouw, dat hebben we allemaal hoorZullen we dan maar weerZullen we dan maar weer watRustig maar mevrouwtje. Gaat u maar zitten, mevrouwtje. En vertelt u ‘teens, mevrouwtjeDokter ik heb van die vreemde gedachtenU voelt, d’r is wat mis, u voelt, d’r is wat misHet is altijd of ik op iets zit te wachtenEn u weet niet wat het is, u weet niet wat het isEn het is ook zo vreselijk leeg in m’n leven’k Weet wat er aan schort, ‘k weet wat er aan schortIk zou nog zo veel van mezelf willen gevenKomt sexueel te kort, komt sexueel te kortDan is dit hier om in de stemming te blijvenEn dit zal waarschijnlijk uw remming verdrijvenGaat mevrouwtje naar huisWant mevrouwtje is moeEn dan straks met een boekje naar bedje toeEn al ploetert en piekert mevrouwtje niet meerEn mevrouwtje dat voelt zich het heertje wel weerMevrouwtje dat voelt zich het heertje wel weer, mevrouwtje dat voelt zichhet heertje wel weerHeertje, heertje weerEn, bent u het kwijt mevrouwNee hoor, en uNee, ik niet. U misschienNee, helemaal nietEn u, aan de piano, ook niet, neeDoen we daar nou anStop een tijger in uw tankNeem de tram, trein, bus, boot, vliegJa, vlieg d’r ‘s uitJa, en zijn we het dan kwijtNeeEn toch begrijp ik het nietBegrijpt u het nietNeeWant alle dijken zijn gedicht en alle pubers mogen schreeuwenEn elke boerenmeid komt op de plaatAlle kerken zijn belichtEn zelfs de mussen en de meeuwen, die zitten vet en overvoerd op straatEn in de winkels ligt het hoog opgetastEn de kunst, die barst ook bij ons thuis uit de zeer supersonischestereo-kastEn tachtig varianten in oxsteel soepEn God weet wat al niet aan cocktail troepJe krijgt van de keuze het heen en het weerDus m’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerM’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerM’n liefje, m’n liefje, wat wil je nog meerNee, dames en heren, we willen vooral niks meerWant achter de duinen, daar ligt wel het strandMaar achter de duinen, aan de andere kantOns land van het teveel waarin wij levenVan teveel, veel te veelVan teveel, veel te veelVan teveel, veel te veelVan teveel, van teveel, van teveel, van teveelExtra voordeel aanbiedingenEn daarom is het liedje dat weerklinkt in onze dagenHet liedje van verlangen, het liedje van verlangen, het liedje vanverlangenMet in de mensen, met in de mensenEen onbestemd gevoel van onbehagen