Brief Van Een Dienstmeisje Aan Haar Moeder – Eduard Jacobs – letras

Lieve Moeder’k Zal eind’lijk, moeder, u eens meldenHoe ik het schik hier in de stad’k Heb lang gewacht, omdat zo zeldenIk eens een rustig uurtje hadNu zijn de dames uitgeredenIn ‘n open koets, heel chic gekleedDaar hebben ze een bedoeling medeMaar ‘k ben vergeten hoe dat heetIk zal het hier wel kunnen rooienAl is de dienst ‘n beetje zwaarMevrouw is heel goed voor d’r booienEn ook de dames, dat is waarEerst dacht ik dat ‘t ‘r dochters warenMaar geen zegt moeder, naar ‘k weetIk hoorde laatst dat wel verklarenMaar ‘k ben vergeten hoe dat heetHet schijnen rijke lui te wezenMe dunkt dat kan niet anders zijnZij eten soep, ook wel twee vleezenEen pudding, bier en ook soms wijnEn dan voor ‘t raam na het dinerenBlijven zij saam in d’r ochtendkleedDat noemen ze, laat ‘k eens practiserenMaar ‘k ben vergeten hoe dat heetSomwijlen gaat ‘n juffie henen -‘n Nieuwe komt dan daad’lijk weerNog deze week kwam een uit WenenZe werd gebracht door ‘n meneerDie noemen ze: « Meseu Antointje »‘t Is een fransoos, als ik ‘t wel weetHij heeft daar zeker ook ‘n baantjeMaar ‘k ben vergeten hoe dat heetWat schrok ik toen voor ‘n paar wekenPolitie opeens naar binnen kwamZe moesten juffrouw Elsa sprekenWaarop men ‘t meisje medenamIk hoor haar ouwelui in LarenZijn niet gesticht met wat ze deedZij is ook nog pas zestien jarenMaar ‘k ben vergeten hoe dat heetMevrouw riep gister me benedenEr zat een heer in de salonZe zei:  » ‘k ben over je tevredenDrink maar eens mee met de baronIk ga intussen even horenHoe laat de meisjes zijn gereed »Toen vroeg die heer iets aan mijn orenMaar ‘k ben vergeten hoe dat heetAls ik mevrouw goed blijf bedienenHeeft ze laatst tegen me gezeidDan kan ik heel veel geld verdienenEn dan neemt zij een tweede meidIk hoef me dan niet in te spannenEn ik ga ook als juf gekleedEn daarbij schold ze op de mannenMaar ‘k ben vergeten hoe dat heet