De Concubine – Eduard Jacobs – letras

In ‘t moederland had hij ‘t verbruidEn zijn familie, net en rijkNegeerden hem… een kort besluit…Hij tekende te HarderwijkHij toog naar ‘t verre zonnelandStreed voor de vaderlandse vlagElkeen vond hem een flinke ventTotdat hij eind’lijk Mina zag…refr.:Zij was z’n engel in deze oordenZijn dierbaarste kleinoodZij slofte medeOp al z’n schredenEn was tevreden!Dacht hij aan ‘t verre moederlandDan welde in z’n oog ‘n traanDoch nimmer kwam ‘t in z’n verstandWeer naar Europa terug te gaanNa vijftien jaar nam hij pensioenHij huurde ‘n hutje voor hen tweeMaar in de donk’re kampong… toenGevoelde hij zijn levenswee…refr.Toen werd het tobben, hij werd krankEn een verlamming wierp hem neerGeen dokter djawa, spijs noch drankGaf hem de krachten van weleerZijn spraak was weg, maar in zijn blikLag diepgevoelde dankbaarheid…Zijn laatste groet, zijn laatste snikWas nog aan Mina-lief gewijd…refr.De laatste tocht die hij toen deedVer van zijn huis en vaderlandWas zonder lange rijtuigstoetZonder een enk’le bloedverwantZij volgde in een dos-a-dosNaar ‘t kerkhof, hare vriend en heerEn uit haar slendang strooide zijMelatie in zijn rustplaats neer…Zij was z’n engel in deze oordenZijn dierbaarste kleinoodZij slofte medeMet lome schredenHij ruste in vrede!…