De Trooster – Eduard Jacobs – letras

‘n Ziekentrooster was gestorvenZoals dat met elk mens geschiedtHij had ‘t beste deel verworvenMaar d’arme weeuw zat in ‘t verdriet!Ze vond zich eenzaam en verlatenGeen troost van vreemden kon haar batenDe ware trooster was er niet!Wel poogden vrienden en vriendinnenHaar hart weer voor de vreugd’ te winnenWel sprak men steeds: « Vergeet je lotJe man was van omhoog gegeven’n Hoger macht nam weer z’n levenBerust dus in de wil van God! » »Nee », sprak ze, « ik kan hem niet vergetenOnmoog’lijk, alles wat m’omringtEn telkens me weer in d’ogen springtDoet mij ‘t verlies te smart’lijk weten!Daar ligt nu z’n beste zwarte rokDaar staat z’n bruine wandelstok(Och, ‘t hart wordt me vaneen gereten)Die ‘k hem gaf, toen ‘k was zijn bruid!Daar hangt », en haar gemoed schoot volder »Daar hangt z’n broek nog van de zolderMaar ach! de trooster is d’r uit »