Flat – Cabaret Honoloeloe – letras

Wim en Willie kregen, na een jaar of zes te zijn getrouwdPlots een flatje toegewezen, dat was boffen goedbeschouwdOp de zestiende verdieping, maar daar wende je wel aanWim zei dikwijls tegen Willie: « Kind, daar moet je boven staan »En het had toch ook aspecten, waar je echt van kon gaan houênZoals het riante uitzicht op de and’re flatgebouwenNee, ze woonden, naar bezoekersmaatstaf, bijna even mooiAls de eig’naar van hun flatje in zijn villa in het GooiIn ‘t begin was Willie daag’lijks met haar meubels in de weerVele stofdoekn verslijtend op d’r afro-teakfineerEn als zij dan heel de kamer rondgeweest was met d’r doekGing ze in een schone leunstoel zitten wachten op bezoekMaar toen na een maand of zes nog niemand op was komen dagenEn vriendinnen noch familie reageerden op haar klagenEn ze door geen enk’le buurvrouw zelfs nog maar was toegekniktHeeft ze op een avond Wim zijn beide schouders natgesniktMaar die Wim van haar had te veel eigen zorgen aan zijn kopDie liep altijd op zijn tenen, want hij wou graag hogeropEn dus had hij nauw’lijks aandacht voor de noodkreet van zijn vrouwIets, wat hij al spoedig vele meters diep betreuren zouWant vanaf die dag ging Willie steeds meer piek’ren over dingenZoals: hoe het wezen zou om van de galerij te springenEn dat iedereen dan spijt zou hebben, dat-ie zich misdroegWant het mocht dan woonlaag heten, maar het was nog hoog genoegOp een dag in maart heeft Willie zich toen consequent betoondEn de flat voorgoed verlaten, waar ze zo kort had gewoondLinkerbeen over de leuning, daarna kwam het rechterbeenDiep de laatste adem halen en toen viel ze als een steenBij de elfde bracht ze nog een oude dame aan het schrikkenDie niets beters wist te doen dan haar vol afschuw toe te knikkenEn op dat moment heeft Willie toch nog iets van spijt gevoeldMaar wie doet er nooit eens iets, wat eig’lijk anders was bedoeld?