Mijn Eigen Krant – Cabaret de Inktvis – letras

Ik sta hier met mijn eigen krantDaar staat geen nieuws in, dat is waarGeen enk’le politieke hetzeGeen bruine baby van SeretseGeen eens een Heilig JaarIk sta te wachten op een klantMaar niemand, niemand koopt die krantDie krant, als u hem voor u neemt…De koppen zijn een beetje vreemdDaar staat in dertig cicero:MAN IS GELUKKIG, LAAT HEM ZO!!En alle mensen vragen dan: »Man is gelukkig? Welke man? »Dan halen ze hun schouders opEn lopen door. Maar ik roep: « Stop!Als u nou even luisteren wil:Zomaar een man, en hij heet BillHij woont in Pittsburgh, hij ‘s getrouwdHij heeft een kippenhok gebouwdHij heeft een tuin met mais en boontjesEn hij maakt vliegers voor zijn zoontjes » »En verder? » « Verder, vraagt u? NeeNee niks meer. Hij is erg tevree’ « Is dat bericht niet veel meer waardDan alle assemblees op aard’?Dan ‘t hele Koreaanse front?Maar niemand wil daaraan. Geen hondIk sta hier met mijn eigen krantDie heeft een hele eigen stijlGeen redevoering van MalikGeen ge… o.h…. neem me niet kwalijkGeen Bertha HertoghkwijlIk sta te wachten op een klantMaar niemand, niemand leest die krantDaar staat dan in… och, luister even…VROUW WIL NOG GRAAG TIEN JAREN LEVEN!Mag ik het eventjes vertellen’t Is maar dat u ‘t zich voor kunt stellenDie vrouw, ze heet Maroesjka TsjarovZe woont… pardon… ze woont in CharkovZe is Russin, wor’ nou niet kwaadZe kan ‘t niet helpen, ze bestaat!Ze is jong en blond. Ze heeft een vrindEn nu verwacht ze dan een kindZe weet alleen maar ied’re dagDat ze dat kindje hebben magZe breit aan zulke priegeljasjesEn zoomt de luiers, voor de plasjesEn strakjes, als het kind kan lopenDan zal ze schoentjes voor hem kopen… Wanneer men haar tien jaar zou schenkenMaar zo ver durft ze niet te denkenDa’s alles wat mijn krant kan bieden:’t Geluk van hele kleine liedenEn niet alleen van deze tweeMaar ook in Hoorn en ZierikzeeVan al die kleine bange mensenDie stuk voor stuk geen oorlog wensenDe groenteboer, de conducteurDe orgeldraaier voor de deurWij willen nog tien jaren levenIs dat te veel? Nog acht… nog zeven…De werkster, die de trappen dweiltDe wasbaas, die een beetje kwijltDe kapper, die een maagkwaal heeftEn desondanks zo zielsgraag leeftWij hebben allemaal een stukZorgvuldig ingepakt gelukAl is het dan alleen, nou jaEen poes of een begoniaHier sta ik met mijn eigen krant’k Weet niet hoelang ik hier nog staDiezelfde bange, kleine mensenDie stuk voor stuk geen oorlog wensenDie roepen straks hoera!Dan zullen ze hierlangs marcherenIn uniform en met gewerenMet grote vaandels in hun handO, Jezus! Koop dan toch die krant