n Vreselijk Avontuur – Eduard Jacobs – letras

Op zeek’re avond ging ik met mijn verloofdeNaar Frits van Haarlem of liever naar CarreEn, iets wat ik haar reeds lang beloofde’k Nam ook haar beide ouders meeIk had ‘n loge laten reserverenNou ja, daar was ‘k toe verplichtZe schenen zich ook best te amuserenEn ik? ‘k Zat met een staal gezichtIk had m’n claque-hoed meegenomenEen fonkelnieuwe uit ParijsIk kon er voor de draad mee komenZo bij m’n rok, voldeed ‘t aan de eisMaar eensklaps, wil ‘t me niet vragenWat me gebeurde, maar ‘t was bar’t Hinderde m’al verscheiden dagenEn ‘t kwam nou los… heus, m’n maag was in de war’k Hoop dat Chretienni ‘t me zal vergevenDat ik opstond, juist onder zijn coupletMaar ‘t was nodig, daar wil ‘k mijn woord op geven’t Was niet comme il fait, maar nood breekt wet’k Vond in de gang ‘n juf die zat te lezenEn zo gauw ik lopen kon, ging ‘k op haar af…En ‘t moest een vrouw van ondervinding wezenDaar ze me ongevraagd ‘n sleutel gafIk vond de deur ‘t Kabinet voor HerenEn ‘k was gered… Goddank! ‘k Was blijM’n claque moest ik naast me deponerenEn ook m’n handschoenen legde ik erbijMaar na afloop der gewichtige operatieKocht ik, nu heerlijk opgeluchtEen doos pralines in de restauratieAls ‘n excuus voor m’n overhaaste vluchtToen ik weer in mijn loge was gezetenVroeg zo mijn meisje: « Waar kom je vandaan? »‘k Zei, dat ‘k een versnapering had vergetenEn bood haar toen de doos pralines aanMaar eensklaps keek z’me aan, verlegen, van terzijdeEn fluisterde haar moeder iets in ‘t oorDie op haar beurt iets tot haar ega zeideZodat ik eindelijk de kluts verloorToen werd ‘k het mikpunt van hun aller blikkenDe een keek preuts, de and’re kwaadDe moeder dreigde in ‘n praline te stikkenEn ik?… Ik wist nog van de prins geen raadWat was het toch dat ‘t drietal zo verstoordeHad men me soms iets op de rug gespeld?Tot ‘k eind’lijk ook in and’re loges lachen hoordeToen sprong ik op, verlegen en ontsteldWat ik toen zag! Ik ben nog niet van de schrik bekomenMaar dat zeg ‘k u, ik ga nooit weer naar Carre!Weet u wat ik inderhaast had meegenomen?’t Was niet mijn claque! Maar… het deksel van de plee!!