Wij hebben juist een vriend begravenDie jarenlang niets liever deeDan zich aan de cultuur te lavenHij is niet meer. Hij rust’ in vreeRijke Janssen R.I.PHij hield van kunst en goede boekenMaar niets stemde hem zo tevreeAls alle festivals bezoeken(Hij had tenslotte geld voor twee)Arme Janssen R.I.PHij was heel rustig-aan begonnenAl voor de Wereldoorlog IIOok toen al had hij vele tonnenEn daar verveelde hij zich meeRijke Janssen R.I.PDoor Salzburg is het zo gekomenHet Festspiel daar greep hem zo aanDat hij ‘t besluit daar heeft genomenEr ieder jaar naar toe te gaanHad-ie het maar niet gedaanWant Salzburg is hem zo bevallenDat hij ook Bayreuth wilde zienDaar zwelgde hij in ParcivallenIn Tristan en in LohengrinRijke Janssen was zo ‘keen’Nou ja, het was wel bij te benenHij was ten slotte rentenierEen maandje Salzburg, Bayreuth, WenenDe rest van ‘t jaar was hij dan hierArme Janssen, als een pierMaar na de Wereldoorlog rezenDe festivals maar uit de grondAls paddestoelen! En voor dezeTrok Janssen nu de wereld rondRijke Janssen niet gezondGeen festival wou hij meer missenOf ‘t in Berlijn was of in CannesIn Blokker, Luzern of BruinisseIn Edinburgh of PakistanRijke Janssen Arme manEerst kwamen ze nog na elkanderMaar toen kwam ‘t zover, naar men snaptDat ‘t ene festival het anderMet een, twee dagen overlaptRijke Jansen afgeknaptWant toen hij onlangs, zonder vrezenEen fanatieke poging deeEn Edinburgh en Nice te wezenToen spleet hij met een klap in tweeArme Janssen R.I.P