Ware Liefde – Eduard Jacobs – letras

Wanneer men somtijds observeertHoe urenlang wordt geflaneerdDoor jonge en oude herenTot eind’lijk zij ‘n dame zienHij loopt haar na en denkt: misschienKomaan, och ‘t is te proberen! »Mevrouw », als aanleiding zegt hijTikt aan zijn hoed, komt naderbijZij beziet hem van hoofd tot tenenMaar dat maakt hem volstrekt niet bangHij kent dat kijken al zo langOch, dat zal ze wel niet zo menen!… »Mevrouw », zo klinkt opeens z’n vraag »Zag ik u onlangs in Den Haag?’t Kan ook ergens anders wezenSinds die dag, ik geef u m’n woordHeeft heel mijn hart u toebehoordAch, kon u daarin slechts lezen!Maar waarom loopt u toch zo gauwEn antwoord niets, dat vind ik flauwIk zou u in goud willen zettenKom, zeg me dat u van me houdtWe zijn dan in ‘n week getrouwdO, niemand kan me dat beletten!Hebt u misschien alreeds ‘n manDie u misschien niet uitstaan kanZeg ja, en ik zal met hem vechtenKom, zeg me daad’lijk maar z’n naamIk smijt ‘m driehoog uit ‘t raamMijn bloed heb ik veil voor uw rechten!Ach, waarom zegt u toch geen woordEn doet net of u me niet hoort?Mijn erewoord kunt u vertrouwenAch, zeg me toch iets, toe, asjebliefWant ik heb u zo hart’lijk liefIk vind u de schoonste der vrouwen! »… »Mijn goeie man », zegt z’en blijft staan »Waar haal je al dat moois vandaanWaarmee je me loopt te vervelen?Hier woon ik, hier, dat stoepie opWil je soms mee? Dat kost tien popDe rest kan me niemendal schelen! » »Toen pop? » Zo antwoordt onze man »Je denkt bepaald, ‘t zit er anLaat je dat tot vreugde strekkenIk g’loof verdomd, je bent niet fiksIk had gedacht, ‘t was voor niksNou kun je voor mijn part verrekken! »En weg gaat hij, zo snel-ie kanDie door en door verliefde manMet al zijn goud en mooie plannenEn zij… ze denkt: wat ‘n proleetZo neemt-ie ze nou allen beetOch, och, wat ‘n tuig zijn die mannen!