Werkmanskind – Eduard Jacobs – letras

Bedroefd, in tranen en krakelenIn ‘n achterbuurtOm met de kinderen te spelenOp straat gestuurdDaar kende elk haar blonde lokkenEn lief gelaatEn d’r Venus-ingescheurde rokkenVlees voor de straatDe school werd voor ‘n fabriek verlatenEen droef spelonkDie daalder weeks moest moeder batenWijl vader dronkZo werd ze lokaas voor de bazenEn voor hun zoonsDie als een raaf op duiven azenVlees voor patroonsMet zestien jaren alreeds zwangerEen maand of vijfVerbergen kon ze ‘t moeilijk langerDus: naar een wijfDie voor een paar pop medicijnenEn redding brachtDoor ‘t foetus stil te doen verdwijnenVlees voor de grachtZo kwam ze weldra in het levenVan vreugd en schand’Het werken heeft ze prijsgegevenZe lanterfantEerst wilde zij zich niet verkopenDat vond ze vuilTenslotte bleef maar een weg openVlees voor ‘De Kuil’Met veertig jaar alreeds versletenDoor ‘n vieze kwaalWerd z’ergens op een bed gesmetenIn ‘n hospitaalHet vege lijf werd na het stervenNog voorgezetAan de studenten om te kervenVlees voor ‘t lancetO Gij, die haar het eerste kendeUw schuld is groot!Gij waart de oorzaak dier ellendeEn van haar doodGij die de Vrouw slechts ziet met ogenBelust op spelIk noem U, zonder mededogenVlees voor de hel