Zo Zou Het Altijd Moeten Zijn – Babel – letras

Is het jou ooit overkomenDat je ‘s morgens wakker wordtEn met halfopen ogenMerkt dat er wat schortTwee kussens en een lakenEen vaag bekende geurDe kapstok en de klerenHangen thuis niet aan de deurDe zon verlicht de kamerDoor een scheur in het gordijnEn je denkt bij jezelfZo zou het altijd moeten zijnJe hoort hoe ze je naam roeptAlsof ze jou al eeuwen kentJe voelt hoe ze je wang kustJij weet amper waar je bentTwee tassen op de tafelFris water in een glasAlsof ze jou wil doen gelovenDat je al altijd bij haar wasOp het aanrecht staan de flessenEn de vergeten slokken wijnJe denkt bij jezelfZo zou het altijd moeten zijnBuiten valt de regenOp een verlaten pleinJe denkt bij jezelfZo zou het altijd moeten zijnZo zou het altijd moeten zijn